از آسمان طلا می بارد.

0 60
  1. عنوان سرمقاله شماره قبل این بود که پول چرک دست است یا تجلی برکت خدای رحمان می باشد. بیست سال پیش کتابی خواندم که آقای دوو آن را تالیف و آقای محمد سوری آنرا ترجمه کرده بود.” سنگفرش هر خیابان از طلاست”. امروز می خواهیم برایتان توضیح دهیم که از آسمان طلا می بارد اما برای چه کسانی؟ دوستی می گفت حاضرم جانم را بدهم تا راه و رسم توانگرانه اندیشیدن را بیاموزم. منظور از اندیشه توانگر شیوه ای از اندیشیدن است که فزونی و برکت، رشد و نمو، کامیابی و شوکت، تندرستی و طراوت و شادمانی و معنویت را توامان و همزمان فرود آورد.
  2. مطابق نظر دانشمندانِ حوزه فکر و اندیشه ورزی هر یک از ما در بیست و چهار ساعت، شصت هزار رشته فکری از ذهن، ضمیر و مغزمان می گذرد. مرحوم مطهری در جایی می فرماید: من کسانی را می شناسم که بر تمامی این رشته های فکری شان تسلط و مدیریت دارند و آنها را اهلی و رشته های فکری خود را در اختیار دارند. قطعا این تسلط بر اندیشه ها، مدیریت آنها، هدایت آنها و تبدیل آنها به اندیشه های توانگر کاری تمرینی و امری ممارستی و شدنی است و هر یک از ما می توانیم شکوفایی تازه ایی را از مسیر توازن و آرامش درون، صلح و صفای باطن، ایمنی و ثبات رفتار را از این مسیر تجربه کنیم.
  3. آری، آدمی از مسیر مدیریت اندیشه ها و در نتیجه آن با مدیریت عواطف، کلام ها و اعمالش از جوهر غنی و بیکرانی که در درون او و پیرامون او قرار دارد جهان خویش را می آفریند. از طریق اندیشه های توانگر، آگاهانه، طلایی را که از آسمان می بارد با تمام وجود جذب کنیم و باور کنیم وظیفه بی چون و چرای ماست که از راههای شرافتمدانه ثروت مند و توانگر شویم و البته راه شرافتمدانه تنها راهی است که به سرعت ما را به سوی ثروت می کشاند.
  4. با هم هم پیمان می شویم که واژه ثروتمندی به معنی برخورداری از وفور نعمت زندگی غنی، رضایت بخش، توام با آرامش، تندرستی، شادمانی و معنویت عمیق می باشد و دیگر آن را تنها معادل واژه پول در نظر نمی گیریم. هر چند که پول ملموس ترین و طلا محسوس ترین شکل ثروتمندی می باشد. در چنین فضای فکری است که فقر بجای آنکه فضیلتی معنوی محسوب شود نقصانی جدی و دردناک می باشد و توانگری موهبتی معنوی است که باید جرات دعا کردن برای طلب آن را داشته باشیم.
  5. فقیر می تواند گناه کار نباشد اما قطعا فقر گناه است. فقر تجربه ای ناپاک، آزار دهنده و خوار کننده است. به تعبیری می توان گفت نود درصد بیماری های جسمی، روانی و روحی انسان ناشی از فشار و محنت و نکبت زایده از فقر اقتصادی و بالاتر از آن نشات گرفته از فقر فکری و فقر معنوی هر انسانی می باشد. این حق انسان است که توانگر و صاحب همه نعمتها باشد. حضرت آفریدگار هر یک از ما را توانگر می خواهد و این حقیقتی تکان دهنده درباره توانگری است. اگر انسان توانگر یا ثروتمند به معنای فوق الذکر نباشد نه به درد خود و نه به درد دیگران می خورد.
  6. اگر انسان در عرصه فکری و ذهنی عاری از قدرت مدیریت بر اندیشه های خود باشد، عاری از فعالیت خلاق برای ثروت آفرینی و توانگری می شود. بدون کتاب در زندگی یا بدون فرصت برای کام جویی از فرهنگ و دانش، بدون وقت برای لذت از موسیقی و هنر، بدون پول یا مجالی برای سفر و بدون تمرکزی برای مدیریتِ رشته رشته افکار خود زندگی ذهنی و فکری او زندگی معنوی او برای تفکر، مراقبه، مکاشفه، دعا به کمال نمی رسد. به یاد داشته باشیم توانگری و ثروتمندی در هر سه عرصه مادی یا پولی، ذهنی یا روانی و معنوی یا روحی مد نظر ما می باشد.
  7. پیشرفت ما در گرو پیشرفت یکایک همه ی ما با همدیگر است. پیشرفت ما یعنی تندرستی، توانگری، طروات، شادابی و ثروت آفرینی دانش بنیان و این همان چیزی است که متفکر توانگر برای حصول آن باید بکوشد. در حالیکه مسکینان فکری و فقرای اندیشه ورزی پنداشته اند که فقر نشانه زهد و تقواست. در حالیکه توانگران همیشه از راههای تازه برکت و روزی که به روی ایشان گشاده می شود صحبت می کنند. “و أمّا بِنِعْمَهِ رَبِّکَ فحَدِّثْ” «آنچه را خداوند به تو عطا فرموده و برترى که به تو بخشیده و آنچه را که به تو روزى کرده و احسانى که به تو نموده و هدایتى را که ارزانیت داشته بازگو کن.»(سوره ضحی آیه ۱۱)
  8. مهمترین رسالت ما انسان ها پایدار سازی این گرایش توانگرانه و ثروت آفرین در ذهن و روح و رفتارمان است. خداوند به عنوان آفریننده عالم و آدم، غنی و برکت و بخش و همچنین قنی و سرمایه بخش ما انسانهاست. یَا مُغْنِیَ مَنِ اسْتَغْنَاهُ «اى بى نیاز کننده کسى که از او بى نیازى خواهد» (دعای جوشن کبیر فراز ۶۰) زیرا اوست که به ما قوت می دهد تا توانگری پیدا کنیم و توانگرانه بیاندیشیم و ما باور داریم که برای شرافتمندان روزی الهی از راههای پیش بینی نشده می آید. وَیَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لَا یَحْتَسِبُ « و از جایى که حسابش را نمى ‏کند به او روزى مى ‏رساند». (سوره طلاق آیه ۳)
  9. اگر خدا را منشا همه برکت ها و ثروت های خود بدانیم به تعبیر زیبای امام حسین(ع) در دعای عرفه که همین هفته در روز عرفه آن را زمزمه کردیم هم نوا خواهیم شد:” خدایا برای ما قرار ده از هر خیری که تقسیم می کنی و از هر نوری که هدایت می کنی. از هر برکتی که فرو می فرستی از هر عافیتی بر حیات بندگان خود می پوشانی و از هر روزی که بر بندگان خود بسط و گسترش می دهی”. شگفت انگیز که هر چه خدا را بیشتر سرچشمه روزی خود بدانیم هم اوضاع تندرستی، توانگری و طراوات وجودی ما بیشتر خواهد شد و هم بیشتر به ذهن و ضمیر وجودمان حقنه خواهد شد که اندیشه توانگرانه با عطا و دادن و بخشیدن شروع می شود. همان گونه که امام حسین در فراز دیگری از دعای عرفه می فرماید: وَاَنْتَ الْوَهّابُ ثُمَّ لِما وَهَبْتَ لَنا مِنَ الْمُسْتَقْرِضینَ «تو خدایی که غنی و قنی مطلقی. تو می بخشی و سپس از آنچه را که به ما بخشیده ای از ما طلب قرض و باز توزیع آن را در بین بندگان خود می نمایی».
  10. باز هم بیاد داشته باشیم که توانگری ما، تندرستی ما، طراوت ما، شادابی ما، ثروت آفرینی ما و عروج معنوی ما و در یک کلام پیشرفت متوازن ما در چهار ساحت زندگی شخصی، زندگی خانوادگی، زندگی اجتماعی و زندگی ملی ما در گرو پیشرفت یکایک همه ی ما با همدیگر است. رابطه وثیق و ارگانیک بین اندیشه های توانگرانه و دست های سخاوتمندانه ما و تلاش های باورمندانه، هدف مندانه، روش مندانه و هوش مندانه ی ما با نزول برکت خدا وجود دارد. از یاد نبریم سنگ فرش هر خیابان از طلاست از آسمان طلا می بارد. برکت حضرت پروردگار به صورت استعداد توانایی های بالقوه، آرمانها و اندیشه های توانگرانه ای ظاهر می شود که مفاهیم باورها، اعتقادات و نگرشها و صد البته تلاش های شرافتمندانه و دست های سخاوتمندانه ما به مثابه حلقه اتصال ما برای دسترسی به خزانه غنی خداست.

از همین لحظه هدایا و عطایای الهی را در درون و پیرامونم بر می شمارم و از هر سو و از هر دست برکت توانگری، تندرستی، طراوت و معنویت حضرت پروردگار به سویم می آید. همان گونه که امام کاظم (ع) در دعای جوشن صغیر می فرماید: وَاجْعَلنی لِنَعْماَّئِکَ مِنَ الشّاکِرینَ وَلاِلاَّئِکَ مِنَ الذّاکِرینَ « مرا بر نعمتهایت از شاکران و در برابر عطاهایت از یادآوران قرار ده».

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.