سوگواری حسین(ع) و ارتقای هوش معنوی

0 47
  1. مطابق سنتی نیکو و از جنس شعائر الهی، مناسک دینی و مراسم مذهبی، شیعیان جهان و آزادگان موحد در جای جای جهان در مساجد، معابد، تکیه ها و حسینیه ها یا در گوشه گوشه ی قلوب شکسته ی شان به عزاداریِ برای امام حسین(ع) و خاندان ارجمند و یاران با وفایش مشغول می شوند.
  2. این عزاداری ها علی القاعده بایستی در زندگی از صبح تا شامگاه ما آثار محسوس و ملموس به جای بگذارد و به طور خاص در مسیر پیشرفت و ترقی ما به ارتقای هوش معنوی مان منجر شود و سطح زندگی معنوی ما را در ورطه اقدام و عمل بهبود بخشد. هوش معنوی به معنای حالت یا کیفیت ارتباط با جوهر معنوی عالم یعنی حضرت پروردگار و دل بستگی به او از طریق تعهد عمل گرایانه یا عمل متعهدانه است. هوش معنوی شامل حس معنا داشتن هدف، وجود امر مقدس در زندگی و خوش بینی نسبت به بهبود شرایط در آینده است.
  3. معنویت با احساساتی از قبیل همدردی، نوع دوستی، شفقت، عطوفت، مهربانی، قدرشناسی، پیوند و هم بستگی رابطه نزدیک دارد. نقطه مرکزی معنویت عنصر عشق است که ما را از خودمان بیرون می آورد و با مفهومی بزرگتر و فراسوی خودمان پیوند می دهد.
  4. آنچه در ورطه اقدام و عمل انسان معنوی را از دیگران جدا می کند داشتن رسالت شخصی( إنّ الحیاه عقیده و جهاد)، داشتن روح شفقت ورزی و کمک به همگان (و إِنْ أُرِیدُ إِلَّا الْإِصْلَاحَ) (سوره هود آیه ۸۸) و تلاش برای کاهش رنج زندگی دیگران است.
  5. انسان های معنوی زندگی شان سرریز اجتماعی دارد و خیرشان به همه ی هم نوعان می رسد به طور مشخص بین ده تا بیست و پنج درصد از وقت شان، عمرشان، منزلت اجتماعی شان، صلاحیت حرفه ایشان، اعتبار و آبروی شخصی شان و صد البته ده تا بیست و پنج درصد از درآمد اقتصادی ماهیانه ی شان را در اختیار کسانی قرار می دهند که در دهک های ضعیف تر اجتماعی و اقتصادی جامعه زندگی می کنند. در حالت آرمانی و آسمانی سرریز اجتماعی به تقدیم جان و خون انسان ها، در راه هدایت هم نوعانشان منجر می شود. الَّذینَ بَذَلُوا مُهَجَهُمْ دُونَ الْحُسَیْنِ عَلَیْهِ السَّلامُ
  6. زندگی انسان های معنوی که امام حسین(ع) و یاران ایشان ناب ترین نمونه ی آن هستند سرشار از عنصری به نام تاب آوری یا تواناییِ تحمل تنش و مدارا با سختی ها است. تاب آوری در مفهوم دینی معادل واژه صبر است. افراد صبور و تاب آور آستانه ی تحمل بالایی پیدا می کنند. صبر بر انجام عبادات، صبر بر ترک و فاصله گرفتن از پلشتی ها و پلیدی ها و تاب آوری و صبوری ورزیدن در مواجهه ی با مسائل کوچک و بزرگ زندگی که شامل همه ی برخورداری ها و نا برخورداری ها به صورت توامان می شود.
  7. بالاتر از همه ی این ها صبری است که حسین بن علی(ع) نمونه ی بی بدیل آن است. یعنی در یک نصفِ روز بیست و هفت نفر از فرزندان، برادران و برادر زادگان و خویش و قومت به همراه ۷۲ نفر از اصحابش شرحه شرحه در جلوی چشمت ببینی و از شامگاه آن روز یعنی آوارگی بیش از ۸۵ نفر از زنان و دختران و کودکان خود و یاران خود را پراکنده در خار مغیلان و در زیر تازیانه اغیار ببینی و باز صبوری بورزی. إِنَّمَا یُوَفَّى الصَّابِرُونَ أَجْرَهُمْ بِغَیْرِ حِسَابٍ(سوره زمر آیه ۱۰)
  8. پیشرفت متوزان ملی و پیشرفت یکایک ما در چهار ساحتِ زندگی خانوادگی، زندگی شخصی، زندگی سازمانی و زندگی اجتماعی مان علاوه بر عقل معاش و اندیشه ورزی و عمل گرایی متعهدانه در موضوعاتی نظیر کارآفرینی و اشتغال، خلق ثروت دانش بنیان، افزایش صادارت، افزایش سرمایه گذاری و فاینانس و درون زاد سازی اقتصاد، مستلزم توازن و پیشرفت و تقویت همزمان عقل معاد و هوش معنوی یکایک همه ی ما و افزایش هوش معنوی جمعی ما در اصلاح نگرش ها و طرز تلقی ما از زندگی، ارتقای مهارتهای معنوی ، ایجاد توانمندی های پایدار فرا مادی یا روحانی و داشتن راهبردها و استراتژی های مشخص در این حوزه است.
  9. به طور مشخص برای ارتقای هوش معنوی خود بر یافتن الگوهای عملی و شبیه سازی های رفتاری ما بین عملکردِ از صبح تا شامگاه خود با امام حسین(ع) و یاران ایشان حداقل، در این دو ماه محرم و صفر متمرکز شویم. به شناسایی توانمندی های معنوی خود و ارتقای آنها و یافتن نقاط ضعف معنوی یا حوزه های قابل بهبود توجه کنیم. از کنترل بیرونی دیگران دست برداریم. تن به کنترل بیرونی خود توسط دیگران ندهیم، رفتارهای پیوند دهنده بین ما و هم نوعان خود را تعقیب کنیم و کاهش عملکردهای قطع کننده پیوند ما با خدا، با خلق، با طبیعت و با خودمان را پیشه سازیم.
  10. در پایان هم میهمان پنج اصل تغییر ناپذیری مورد پذیرش انسان های معنوی را اساس بینش معنوی خود قرار دهیم. اول اینکه همه چیز تغییر می کند. هیچ چیز پایدار نیست. وَتِلکَ الأَیّامُ نُداوِلُها بَینَ النّاسِ (سوره آل عمران آیه ۱۴۰). دوم اینکه رنج و سختی بخش جدایی ناپذیر از زندگی انسان است. یَا أَیُّهَا الْإِنْسَانُ إِنَّکَ کَادِحٌ إِلَى رَبِّکَ کَدْحًا فَمُلَاقِیهِ (سوره انشقاق آیه ۶). سوم اینکه برنامه ها و کارها طوری که ما طراحی کرده ایم پیش نمی رود و شکوه تاب آوری در عملکرد ما در این لحظات مشخص می شود. چهارم اینکه زندگی همیشه منصفانه رفتار نمی کند. آدمها همیشه مهربان و دوست داشتنی و وفادار نیستند. اما سعادت و نجات، هر دو در صدق و راستی قرار داده شده است. و آخر هم اینکه رنج، گرفتاری و سختی دیگران قابل کاهش است. اگر ما در زندگی خود حقی معلوم برای سائل و محروم تعریف کنیم. وَفِی أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ (سوره ذاریات آیه ۱۹)

یا علی مددی

مخلص همه ی شما

محمد کرمانی

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.